Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Archive for the ‘การตลาด’ Category

แนะนำให้รู้จักกันก่อนกับ “Twitter”

Twitter  (อ่านว่า ทวิตเตอร์) เป็นบริการสำหรับสังคมอินเทอร์เน็ต (social network) เพื่อเขียนบล็อกสั้นๆ (micro-blog) ไม่เกิน 140 ตัวอักษร พร้อมระบบ RSS Feed เพื่อติดตาม แล้วแชร์ผ่านหน้าเว็บให้คนที่ติดตามเราได้อ่านว่า ขณะนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ แชร์ประสบการณ์ สอบถามปัญหา แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นครับ ซึ่งเราเรียกการส่งข้อความไม่เกิน 140 ตัวอักษรนี้ว่า การ “Tweet” (อ่านว่า ทวีต แปลว่า เสียงนกร้อง)

Twitter เริ่มเป็นที่โด่งดังเมื่อประธานาธิบดีคนปัจจุบัน นายบารัค โอบามา (Barack Obama) ใช้ Twitter เป็นเครื่องมือในการหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดี จนกระทั่งต่อมา Twitter ได้ขึ้นปกนิตยสาร Time ฉบับ 15 มิถุยายน พ.ศ. 2552 ผู้ก่อตั้งคือ Jack Dorsey (อดีตผู้ก่อตั้ง Blogger.com) ถือเป็น 1 ใน 100 ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของโลก และเว็บไซต์ Twitter นั้นเป็น 1 ใน 50 เว็บไซต์ที่มีการจราจรหนาแน่นที่สุดเลยทีเดียว

ความสามารถของ “Twitter”

  • รายงานเหตุการณ์ปัจจุบันได้เร็วกว่าสื่อใดๆในโลกนี้
  • เป็นเสมือนห้องสนทนา แลกเปลี่ยนความคิดเห็นประเด็นต่างๆ
  • เป็นเครื่องมือสร้างแบรนด์ ทำการตลาดแบบดิจิทัล (digi-marketing)
  • สื่อสารภายในองค์กร
  • “บ่น” และ “ยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

ลักษณะของ “Twitter” เป็นอย่างไร

เป็นคำถามที่อธิบายได้ยากทีเดียว โดยภาพรวมแล้ว Twitter นั้นคล้ายๆกับการนำเอาการสนทนาระหว่างกันของ Windows Live Messenger ผสมกับการเขียน Blog สั้นๆ 140 ตัวอักษร และการส่ง SMS ระหว่างมือถือเข้าด้วยกัน โดยเรียงลำดับตามเส้นเวลาโลก (public timeline)

แล้วทำไมต้อง “Twitter” ทำไมไม่ Windows Live Messenger, Blog, SMS?

เพราะความเรียบง่ายและรวดเร็วครับ จึงทำให้มันมีเสน่ห์ เราสนใจ Twitter ใครก็เพียงแต่ติดตามเขา (Follow) หากเราไม่สนใจ Twitter ใครก็ไม่ต้องทำอะไร ถ้าหากเราไม่ต้องการให้ใครมาอ่าน Twitter ของเราก็เพียงแค่ Block ก็เท่านั้น

สิ่งที่เรานำเสนอออกไปก็คือข้อความไม่เกิน 140 ตัวอักษรให้คนที่ติดตามเรา (Follower) และที่สิ่งเราได้รับก็คือ ข้อความไม่เกิน 140 ตัวอักษรของคนที่เราติดตาม (Following)

ถึงแม้จะมีเพียงแค่ข้อความ Tweet สั้นๆกันไปมาเท่านั้น แต่ถ้าหากมีคนที่ติดตามเรานั้นสนใจสิ่งที่เรา Tweet ออกไปก็จะมีการตอบกลับ (Reply) หรือมีการย้ำซ้ำข้อความ  (Retweet, RT อ่านว่า รีทวีต) ซ้ำเพื่อส่งต่อข้อความนี้ไปให้คนอื่น สารที่ถูกส่งนั้นก็จะค่อยๆกระจายตัวออกไปตามเครือข่าย Twitter จนกว้างขวางครับ 

และด้วยปัจจุบันที่มี Twitter Client มากมาย ทั้งบน Windows (twhirl), Mac (Tweetie), Linux หรือแม้กระทั่งบนมือถืออย่าง iPhone (TwitterFon), BlackBerry (TwitterBerry), มือถือทั่วไปที่รับรอง J2ME (jibjib) ทำให้การทวีตง่ายขึ้น เพียงแค่อยาก Tweet ก็เปิดมือถือ Tweet ทันที มันจึงเสมือนเป็นเครื่องมือรายงานข่าวสดที่เร็วที่สุดในโลกได้อย่างไม่ยากเย็น

ลองนึกภาพง่ายๆว่า สมมติว่ามีการปิดถนนที่อนุเสาวรีย์ชัยฯแล้วเราอยู่ในเหตุการณ์นั้น เราอยากจะเล่าเรื่องในคนทั่วไปได้ฟัง ปกติจะต้องกลับบ้านก่อน เปิดคอม แล้วค่อยมาเรียบเรียงเขียนเล่าเป็นเรื่องเป็นราวใน Blog ส่วนตัว ซึ่งยาวและต้องใช้เวลาในการเรียบเรียงอยู่พอสมควร ป่านนั้น สื่อต่างๆก็รายงานข่าวไปเรียบร้อยแล้ว แต่ใน Twitter ทำให้เราสามารถเขียน Blog สั้นๆ (ไม่เกิน 140 ตัวอักษร) Tweet ได้ทันทีหากคุณมีมือุปกรณ์ที่สามารถ Tweet ได้อยู่ในมือ นอกจากนี้การ Tweet เราสามารถทำได้อย่างต่อเนื่องไปเรื่อยๆได้อีกด้วย เสมือนเป็นการเล่าเรื่องราวแบบช่วงต่อช่วงให้คนที่ติดตามเราได้อ่านกัน ณ ขณะนั้นเลย เกิดเป็นอารมณ์ร่วม (Emotional Bonding) ให้กับผู้ที่ติดตามเราอยู่และเกิดการสนทนาตอบโต้

พูดไปก็คงไม่สามารถเข้าใจได้ง่ายๆครับ คงต้องลองสัมผัสด้วยตัวเอง

การเริ่มต้นกับ “Twitter” เพียงแค่มี E-mail ก็สมัครได้ที่หน้าเว็บ http://twitter.com เลยครับ

Krissada Kongkunakornkul
http://smileykid152.multiply.com
@smileyKiD

ข้อมูลเพิ่มเติม

Read Full Post »

recommendare

 

บทสรุปจากบทความเรื่อง “The Secret Sins of Economics”

 

โดย

Deirdre Nansen McCloskey

Distinguished Professor of Economics, History, English, and Communication
University of Illinois at Chicago

Professor of Social Thought
Academia Vitae, Deventer, NL

Professor Extraordinary, Department of Economics, University of the Free State, Bloemfontein, South Africa

 

ความมีดังนี้

 

What’s sinful about economics is not what the average anthropologist or historian or journalist thinks. From the outside the dismal science seems obviouslysinful, if irritatingly influential. But the obvious sins are not all that terrible; or, if terrible, they are committed anyway by everybody else. It is actually two particular, non- obvious, and unusual sins, two secret ones, that cripple the scientific enterprise-in economics and in a few other fields nowadays (like psychology and political science and medical science and population biology).

 

Yet a sympathetic critic who says these things and wishes that her own beloved economics would grow up and start focusing all its energies on doing proper science (the way physics or geology or anthropology or history or certain parts of literary criticism do it) finds herself sadly misunderstood. The commonplace and venial sins block scrutiny of the bizarre and mortal ones. Pity the poor sympathetic critic, construed regularly to be making this or that Idiot’s Critique: “Oh, I see. You’re one of those airy humanists who just can’t standto think of numbers or mathematics.” Or, “Oh, I see. When you say economics is ‘rhetorical’ you want economists to write more warmly.” I tell you it’s maddening. The sympathetic critic, herself an economist, even a Chicago-School econo- mist, slowly during twenty years of groping came to recognize the ubiquity of the Two Secret Sins of Economics (in the end they are one, deriving from pride, as all sins do). She has developed helpful suggestions for redeeming economics from sin. And yet no one-not the anthropologist or English professor or others from the outside certainly, but least of all the economist or medical scientist-grasps her point, or acts on it.

 

เอกสารฉบับเต็ม  ขนาด  32  หน้า  156  Kb.

Read Full Post »